نرم افزار مبنتی بر تحلیل داده های مکانی برای مکانیابی پایگاه های اورژانس کشور، این نرم افزار فرایند مکانیابی را به صورت کامل پوشش می دهد و بخشهای مختلف طراحی، پایگاه شاخصها، موتورتولید شاخصها، ساخت لایه های معیار، تلفیق لایه ها را انجام میدهد.
EMS – Spatial Decision
Support System
در تمامی کشورها، منابع عمومی برای بخش بهداشت و درمان جهت برآورده کردن تقاضاها ناکافی هستند. مدیران خدمات اورژانس پزشکی باید روشهای خود را جهت کاهش هزینه های عملیاتی و افزایش کیفیت خدمات، به روزرسانی نمایند .از جمله مهمترین مسایل مطرح شده در خدمات اورژانس پزشکی، مکانیابی پایگاههای اورژانس جهت پوشش حداکثری مناطق و خدمت رسانی مطلوب به متقاضیان در شرایط اضطراری می باشد. هدف از مسایل مکانیابی، یافتن بهترین مکان برای تسهیالت با توجه به محدودیتهای مربوط به توزیع تقاضا است از آنجایی که تقاضا برای آمبولانس بسته به روزهای هفته و ساعات روز متغیر است؛ بنابراین، می توان سطح عملکرد سامانه را در پاسخدهی به درخواستهای فوریت پزشکی، با به کارگیری مکانیابی و استقرارمجدد آمبولانس ها، بهبود داد .
آنچه مهم است آگاهی از خطر، احساس مسئولیت و اقدام به موقع برای رفع آن است.
کشف و آگاهی از یک بحران، بحران راکاهش نمی دهد و بایستی اقدامات اساسی صورت گیرد. یکی از این اقدامات اساسی برای رفع بحران و یا حداقل کاهش آن، همانگونه که بیان شد،
شناخت عوامل مکانیابی مراکز برای جایابی صحیح آن می باشد.
بر همگان آشکار است که انجام خدمات کافی و مقید به بیمار یا فرد حادثه دیده در زمان وقوع حادثه و در حین انتقال او به بیمارستان، ضمن نجات جان وی از مرگ حتمی، از وقوع بعضی از خطرات و پیامدهای غیرقابل جبران جلوگیری بعمل می آورد .امروزه در سیستم EMS پیشرفته مراقبت از بیمار از صحنه حادثه شروع می شود و EMS بخشی از سیستم زنجیره ای درمراقبت از بیمار است که از زمان وقوع حادثه یا بیماری تا بازتوانی و مرخصی بیمار ادامه می یابد.
به طور کلی مکانیابی فعالیتی است که استعدادهای بالقوه و بالفعل یک محدوده را جهت انتخاب مکان مناسب با اهداف خاصی مانند حداقل کردن هزینه های حمل ونقل، فراهم نمودن امکانات برابر برای استفاده کنندگان، بدست آوردن بیشترین سهم بازار و…را مورد ارزیابی و تجزیه- وتحلیل قرار میدهد.تعیین مکان مناسب با استفاده از مدلهای مکانیابی صورت می پذیرد که حداکثر پوشش تقاضا در سطح شهر با توجه به محدودیت های زمانی و بودجه ای را بررسی می کند.
در خدمات رسانی شهری تنها افزایش تعداد مراکز خدماتی دلیل بر خدمات رسانی بهتر نمی باشد، بلکه مکانیابی و محل قرارگیری و چیدمان این خدمات در سطح شهرها و توزیع بهینه ی این مراکز، تاثیر بسزایی در نوع عملکرد و کیفیت خدمت رسانی دارد.
عملیات نجات یکی از مهمترین ارکان واکنش اضطراری است که لازم است در زمانی کوتاه بعد از وقوع سانحه آغاز شده و با سرعتی مناسب دنبال شود تا بتوان افراد بیشتری را یاری رساند.
این عملیات معمولا کاری زمان بر، خسته کننده و خطرناک محسوب می شود و بایستی در شرایط کاری سخت در میان مشکلات متعدد و بعضاً خطرناک انجام شود. به همین دلیل لازم است امکانات لازم برای انجا م این امور در مراکز مشخصی تعبیه گردند و امکان استفاده از آنها بلا فاصله بعد از وقوع حادثه میسر باشد. تعیین محل مناسب و تعداد پایگاه های اورژانس یکی از مهمترین مسائلی است که باید در این بین به آن توجه کرد که در این صورت می توان زمان انتقال بیمار به پایگاهها ی اورژانس را به حداقل رساند و طبیعتا این امر باعث کاهش خطرات و پیامد های ناگوار می گردد.
.
یکی از شاخصهای مهم در سامانه های خدمات اورژانس، میانگین زمان پاسخ می باشد. هرچقدر میانگین زمان پاسخ کمتر باشد، عملکرد این سامانه مناسبتر است. در اغلب موارد اورژانسی زمان طلایی بسیار کوتاهی برای ارائه خدمات احیا وجود دارد که می تواند به طور قابل توجهی بر کاهش مرگ ومیر تاثیر بگذارد. مدیران سامانه های خدمات اورژانس باید همواره به دنبال روشهایی جهت کاهش میانگین زمان پاسخ با کمترین هزینه باشند.
به طور خاص زمان مورد نیاز برای پاسخگویی به یک تماس اضطراری ، یک جنبه مهم برای ارائه دهندگان EMS بخصوص مواقعی که عوامل تهدید کننده حیات وجود دارد، می باشد. بر طبق نظر Sanchez mangaha کاهش 10 دقیقه ای زمان پاسخگویی (از 25 به 15) در اتوبان ها و جاده های معمولی احتمال مرگ و میر را تا یک سوم کاهش می دهد. مطالعات vukamir همچنین نشان داد که حد بالای زمانی برای اقدامات حیاتی جهت جلوگیری از ایست قلبی و جان سالم به در بردن بیمار در همان اقدامات قبل از بیمارستان 30 دقیقه اول بوده است. از این رو داشتن یک زمان پاسخگویی کمتر از یک حد خاص مهم است چرا که معمولا به عنوان یک تعهد حقوقی یا قراردادی و یا یک هدف مدیریتی بیان می شود.
.
راه ها و شبکه های ارتباطی یک شهر را می توان از مهمترین ویژگی های آن دانست که بازتاب کالبدی مفهوم “نیاز به دسترسی” می باشند. گوتنبرگ ساختار شهری و رشد شهر را در مفهوم دسترسی جستجو می کند و معتقد است که جوامع تلاش می کنند تا بر فاصله ها غلبه کنند. تحقیقاتی درشهر زنجان و منطقه چهار شیراز در خصوص عوامل تأثیرگذار در مکانیابی مراکز درمانی(بیمارستان) انجام شد. لایه های مرتبط شامل سازگاری اراضی، نزدیکی به مراکز مسکونی، دسترسی به شبکه های ارتباطی اصلی، فاصله از کارگاههای صنعتی، نزدیکی به فضای سبز شهری، فاصله از مراکز بهداشتی و… تهیه شد، با روی همگذاری لایه های مذکور و پس از بررسی و تحلیل، نتایج حاصل نشان داد مکان فعلی اکثر مراکز درمانی (بیمارستانها) در شهر زنجان با معیارهای مکانیابی از لحاظ شبکه ارتباطی، سهولت دسترسی و… مطابقت ندارد که منجر به ایجاد بسیاری از مشکلات شده است. لذا پیشنهاد شد این مراکز با تدابیری اساسی به مکانهای مناسب انتقال داده شوند.
توسعه جدید و تغییر کاربری اراضی بر خلاف طرحهای جامع و تفصیلی شهر، بدون در نظر گرفتن افزایش جریان ترافیک بین کاربریهای مختلف و بدون توجه به شبکه معابر وضع موجود پیرامون آن، اقدامی خالی از اشکال نیست. امروزه متخصصان پی برده اند که چیدمان کاربریها باید طبق برنامه و در راستای اهداف شهری، طرح جامع، سرانه شهری و موقعیت مکانی مناسب تابع ضوابط و دستورالعمل وزارتخانه های مربوطه می باشد.
تغییر کاربری اراضی در شهرها، موجب بروز مشکلات ترافیکی پیش بینی نشده در شبکه معابر پیرامون آن نظیر عدم تناسب بین عملکرد کاربریها با شبکه معابر، نامتناسب بودن دسترسیها و شبکه معابر موجود، ایجاد گره های ترافیکی و دیگر مسائلی از این دست، می باشد. از آنجایی که بهداشت و درمان از ضروریتهای اولیه زندگی است، لذا خدمات رسانی مناسب و پویا به شهرنشینان نیازمند استقرار مراکز خدمات درمانی در مکان مناسب در سطح شهر می باشد که نقش مهمی در تأمین آسایش شهروندان ایفا می کنند.
از سوی دیگر با توجه به لزوم برنامه ریزی حملونقل برای آینده و اهمیت مکانیابی کاربریهای جدید و تأثیر آن بر عملکرد و ظرفیت شبکه حمل و نقل، علی الخصوص موضوع مکانیابی مجتمعهای پزشکی، تأثیر به سزایی برروی شبکه ارتباطی پیرامون آن را دارد، باید به آن توجه ویژه ای شود. تأخیرات ناشی از تراکم ترافیک در اثر مکانیابی نادرست مجتمعهای پزشکی علاوه بر افزایش آلودگی هوا و آلودگی صوتی توسط خودروها، باعث بروز مشکلات از قبیل تصادفات، افزایش زمان سفر و تأثیر روانی آن بر شهروندان را نیز به همراه خواهد داشت.
در تمامی کشورها، منابع عمومی برای بخش بهداشت و درمان جهت برآورده کردن تقاضاها ناکافی هستند. مدیران خدمات اورژانس پزشکی باید روشهای خود را جهت کاهش هزینه های عملیاتی و افزایش کیفیت خدمات، به روزرسانی نمایند .از جمله مهمترین مسایل مطرح شده در خدمات اورژانس پزشکی، مکانیابی پایگاههای اورژانس جهت پوشش حداکثری مناطق و خدمت رسانی مطلوب به متقاضیان در شرایط اضطراری می باشد. شروع مدلهای مکانیابی آمبولانس ها با مدل
( Location Set Covering Model) LSCM بود. هدف از این مدل، کمینه سازی تعداد آمبولانس های مورد نیاز به منظور پوشش تمامی نقاط تقاضا با در نظر گرفتن هزینه های یکسان برای پایگاههای اورژانس و همچنین، آمبولانس ها بود. به عقیده دکتر Qiang Su انتخاب مکان مناسب برای پایگاههای اورژانس و مکان استقرار آمبولانس ها نقش اساسی در بهینه سازی توزیع منابع دارد بعلاوه این مسئله باعث کاهش هزینه های شبکه و مقرون به صرفه بودن کمک های اورژانس می گردد.
بهتر است مرکز امداد رسانی در محلی مستقر گردد که تراکم جمعیتی بافت اطراف آن بیشتر باشد. تا افراد بیشتری را تحت پوشش قرار دهد.از طرفی افزایش جمعیت باعث افزایش ترافیک و افزایش موانع درامدادرسانی می شود.لذا در این موارد انتخاب بهترین مکان که با توجه به پوشش زیاد، کمترین زمان را هم در امدادرسانی داشته باشد بسیار حائز اهمیت است